Rozdział 4

 - Walca tańczy się jak sambę, na trzy - wyjaśniała cierpliwie Zoja. - A kroki są prościutkie, do przodu i w tył, do przodu i w tył - demonstrowała. - I obrót, obrót, obrót! Łapiesz?

David Luiz poczochrał swoje bujne loki w geście najwyższego skupienia.

- No chyba łapię - powiedział. - Tak to się robi?

Zaczął tańczyć, potrząsając przy tym biodrami i pośladkami. Zoja prychnęła śmiechem.

- Czekaj no, nie tak! Nie ruszaj tyłkiem! - zawołała. Jakaś zasuszona dama spojrzała na nią nieprzychylnie.

Malarka stanęła przed Davidem i położyła dłonie na jego szczupłych biodrach.

- Tym nie kręcimy - zaznaczyła. - Teraz rób to co ja... Zaczynam lewą, ty prawą.

David skoncentrował się z całej siły, chociaż dłonie dziewczyny na jego ciele go rozpraszały i to bardzo.

- Do przodu... - pociągnęła go w swoją stronę. - Do tyłu. Do przodu, do tyyyyłuuu...

Loczek wystawił język, jakby chciał sobie nim pomóc w tańcu.

- A teraz na paluszki i opadamy... - komenderowała Zoja. - Na paluszki i opadamy... I jeszcze raz!

Przećwiczyli kroki jeszcze raz.

- No brawo! - artystka klasnęła w dłonie. - Szybko się uczysz! Jak się trzyma dziewczynę w tańcu to wiesz?

Loczek uśmiechnął się szeroko.

- No pewnie, że wiem - odparł. - Aż takim tłukiem nie jestem, chociaż na obronie często obrywam w głowę.

Mówiąc to mrugnął szelmowsko jednym okiem, po czym objął Zoję jak należy. No, prawie jak należy.

- Musisz stanąć bliżej mnie - malarka bezceremonialnie przycisnęła Davida do siebie. - To jest walc, taniec miłości!

W tym momencie David Luiz spłonął znienacka krwistym rumieńcem aż po samą czuprynę, ale Zoi z objęć nie wypuścił.

- Orkiestra! - zakrzyknęła Zoja gromko, wpatrując się w roześmiane, orzechowe oczy Loczka. - Walca! Wiedeńskiego! Natychmiast!

Orkiestra zastosowała się do polecenia i jęła grać "Nad pięknym, modrym Dunajem". David porwał Zoję do tańca z takim samym wigorem i impetem, z jakim zwykł grać w piłkę. Inni tancerze rozpierzchali się w niejakim popłochu, ustępując z drogi tej parze, wirującej ekstatycznie niczym gigantyczny bąk, powiewający dookoła suknią malarki i lokami Loczka.

Tylko dzięki zawodowemu refleksowi Petra Cecha zderzenia z tą szaloną parą uniknęła cioteczka Alona. Tak zatonęła w swoich wywodach, że nie dostrzegała co się dookoła dzieje, na szczęście słuchający jej Petr z przyzwyczajenia miał oczy dookoła głowy, dostrzegł zatem nadciągające niebezpieczeństwo. Zanim rozwirowani tancerze zdołali stratować cioteczkę, on podniósł ją jak piórko i przestawił w bezpieczne miejsce.

- Ojej, młodzieńcze, a cóż ty wyprawiasz i jaki ty silny jesteś, gdybym była o te kilkadziesiąt lat młodsza zaraz bym zaczęła cię uwodzić, ale to już nie na moje lata, a cóż to właściwie się stało, mój chłopcze, że musiałeś chwytac w ramiona takie stare pudło jak ja? - ciotka Alona nie kryła wstrząsu.

- Proszę mi wybaczyć - rzekł grzecznie Cech. - Stała pani na drodze mojego kolegi Davida, który tańczy z jakąś panią.

- Ależ nie mam czego wybaczać, to nawet przyjemne było! Czy David to ten młodzieniec co ma taką grzywę jak tarpan, tylko kręconą, ach widzę, to on, ale z kimże on tańczy, z Zoją, to przyjaciółka mojej siostrzenicy, dobra dziewczyna, tylko trzeba jej kogoś, żeby ją oswoił!

Petr uśmiechnął się łagodnie.

- Obawiam się, że Davida też trzeba by oswoić - odparł.

- Oj, to może oswoją się nawzajem? - ucieszyła się cioteczka.

W drugim końcu sali John Terry po raz kolejny spoglądał na zegarek jakby chciał popchnąć wskazówki do przodu. W rzeczy samej, bardzo pragnął popchnąć, ale nie elementy czasomierza, lecz tę szkarłatną piękność, która przedstawiła się jako Jekaterina Fiodorowa, przetańczyła z nim upojnego walca, ocierając się dyskretnie, acz zmysłowo o krocze Johna, po czym szepnęła "za pół godziny koło Bursztynowej Komnaty!" i rozpłynęła się w tłumie. Obdarzyła Terry'ego przy tym takim uśmiechem na pożegnanie, że niemal fizycznie odczuł odpływ krwi z czaszki w rejony zakryte zwykle spodniami.

Czekając aż minie pół godziny, pochłonął dwa kieliszki szampana i jeden stakańczyk lodowatej wódki, obejrzał taneczny występ Luiza, szalejącego po parkiecie z jakąś dziewczyną w dość osobliwej odmianie walca, po czym przedarł się przez tłum w kierunku komnaty zawierającej bufet.

Jakiś kretyn nadepnął mu na duży palec u stopy, na którym, trzeba trafu, przez lata spędzone na boisku John dorobił się pokaźnego i bolesnego odcisku. Teraz wszystkie gwiazdy galaktyki stanęły mu przed oczyma, a z ust dobyło się coś w rodzaju cichego wycia.

- Jak leziesz, debilu?! - warknął, odzyskując oddech. Obrócił się w kierunku nieuważnego osobnika i spojrzał wprost w przepojone niechęcią szarozielone oczy Jurija Fiodorowa.

- Ja sobie ciebie zapamiętam Terry - rzekł Fiodorow złowieszczo.

- Bo co? Bez tego nie będziesz wiedział komu dac w ryja? - zripostował kapitan Chelsea.

- Ty sobie nie pogrywaj - Jurij pogroził palcem. - Może ci się przytrafić bardzo nieszczęśliwy wypadek. Nogę złamiesz... albo i dwie... W Rosji różne dziwne rzeczy mogą się zdarzyć.

- Uważaj, bo się jeszcze potkniesz i wpadniesz na moją pięść - parsknął Terry. - I tak dwadzieścia razy z rzędu.

Fiodorow nie odpowiedział, błysnął tylko oczyma, po czym poszedł dalej. John pokręcił głową, wzruszył ramionami i ruszył w swoją drogę.

W sali barowej dostrzegł Lamparda, sączącego martini. Z mieszaniną zazdrości i głębokiego podziwu stwierdził, że jego kumpel wygląda w tym smokingu i ze szklaneczką jak Bond, albo inny rasowy elegant. On sam, niezależnie od tego jak bardzo elegancki strój przywdział wyglądał zawsze tak samo - jak prosty chłopak z Londynu, którym w istocie był.

Frank rozmawiał z tą laseczką od Fiodorowa, Ludmiłą. Czujne oko Terry'ego odnotowało, że policzki dziewczyny, zazwyczaj blade, teraz płoną intensywnymi rumieńcami, natomiast oczy Franka Lamparda świecą jak ślepia kota. Oho, pomyślał John, ktoś jeszcze ma szanse zaliczyć numerek na tej rozkosznej wycieczce do Rosji.

To przypomniało mu zaproszenie szkarłatnej wampirzycy. Zerknął na zegarek, stwierdził, że czas najwyższy się zbierać i wyszedł do hallu. Znalezienie Komnaty okazało się dziecinnie proste, ponieważ wiodło do niej całe mnóstwo drogowskazów i rozmieszczonych strategicznie tabliczek.

Niedaleko komnaty znajdował się pokój kredensowy, w którym od dobrych pięciu minut siedziała Jekaterina. Zanim poślubiła Fiodorowa, zdarzyło jej się bywać w Carskim siole na niejednym balu, raucie oraz schadzce, więc poznała sekrety zabytkowej budowli dosyć dobrze. Jednym z tych sekretów było mocno zapomniane przejście dla służby, wiodące z jednej z komnat przy sali balowej, do pokoju kredensowego właśnie, dzięki któremu mogła niezauważenie wymknąć się z balu.

Pokój ów miał jeszcze jedną zaletę. Nie był mianowicie wyposażony w kamery, ponieważ liczni dygnitarze KPZR lubili się tam chędożyć z żeńską częścią personelu usługowego, a po upadku komunizmu nikomu jakoś nie przyszło do głowy, by monitoring zakładać akurat w tym niepozornym, pozbawionym kosztownych sprzętów pomieszczeniu.

Jekaterina wysunęła się miękko na korytarz, akurat we właściwym momencie, by ujrzeć nadchodzącego Terry'ego. Oprócz nich nie było widać nikogo, bez namysłu zatem złapała piłkarza za atłasowe klapy smokinga i wciągnęła do pokoju kredensowego, starannie zamykając drzwi na klucz.

- Co robisz? - zainteresował się Terry, obmacując jej biust wzrokiem i dłońmi.

- Mój mąż jest nerwowy, wiesz - zamruczała Jekaterina, przesuwając palcem po ustach Johna, potem po brodzie, piersi, brzuchu, aż do rozporka, gdzie dołączyły pozostałe palce. Jakiś mięsień zadrgał w pachwinie Terry'ego, a jego oddech nagle zrobił się płytki. - Lepiej, żeby nie wiedział, że jestem tu sama, z takim przystojnym i niegrzecznym, baaaarrrdzo niegrzecznym chłopcem.

Terry roześmiał się cicho. Coś wiedział na temat bardzo nerwowych mężów.

Jakieś dwadzieścia minut później Jekaterina wypchnęła kapitana Chelsea na korytarz, uprzednio doprowadziwszy jego garderobę do porządku. Terry stał w hallu z rozanieloną miną, a kobieta, z którą przed chwilą uprawiał seks, szła ciasnym korytarzykiem do saloniku, w którym później położyła się na kanapie, zadarte w góre nogi kładąc na jej oparciu. Chciała się upewnić, że to co trzeba, trafi gdzie trzeba. Potem sięgnęła po malutką, wieczorowa torebkę, pozostawioną uprzednio na jednym z foteli i kilkoma obłoczkami perfum zatuszowała zapach wody po goleniu Johna, który wciąż pozostawał na jej skórze.

W sumie szkoda, pomyślała, że ten Anglik jest żonaty. Pasowali do siebie, poza tym ten seks! Nieziemski po prostu. No cóż, urodzi się dziedzica fortuny Fiodorowów, zadba, żeby na tę fortunę za długo nie czekał, a potem... wolność!

Zanim bal dobiegł końca Petr wysłuchał tyle wspomnień Alony i tyle ploteczek z życia wyższych sfer tak Rosji, jak i Zachodu, że mógłby wydać powieść w dwóch tomach.

- Znowu mi uciekła! - jęknął Loczek, waląc się na pluszową kanapę obok Cecha. - Walca ze mną zatańczyła, dwa razy, tango i sam nie wiem co, a potem wzięła i zwiała, no!

- Jak to znowu? - zdziwił się bramkarz, chwilowo wolny od cioteczki Alony, która dzieliła się właśnie najnowszymi wiadomosciami z życia z jakąś starą arystokratką rosyjską. - To wyście się już kiedyś widzieli?

- W parku - rzekł David markotnie. - Chyba ją trochę wystraszyłem, bo zaczęła krzyczeć i uciekła. A teraz znowu. Petr, co ja mam zrobić?

- Co ty zrobiłeś w tym parku, fiuta wyjąłeś? - zarżał Terry, waląc się na kanapę z drugiej strony Petra.

Luiz rzucił mu ponure spojrzenie.

- Dla ciebie wszystko się kręci wokół fiuta - burknął. - A Zoja jest taka śliczna i tak fajnie się z nią rozmawia...

- Nie mów, że nie masz na nią ochoty - Terry uniósł brew.

- Na kogo? - Lampard wcisnął się na kanapę obok Loczka.

- Na tę laleczkę co się kumpluje z ta twoją Ludmiłą - wyjaśnił John.

- Nie mów tak o niej! - najeżył się David.

- Jaką moją Ludmiłą? - obruszył się równocześnie Frank. - Ja wcale na nią nie lecę!

- No chłopie, najpierw mi gardło usiłujesz przegryźć, żebym jej nie dotknął, a potem się wypierasz? - Terry postukał się w czoło. - Bujać to my, ale nie nas, widać na kilometr, że cię trafiło.

Popatrzył pobłażliwie na Luiza.

- I ciebie, młody też - rzekł. - Peterku, mamy dwóch niepoczytalnych na pokładzie. Szykuj kaftany!

Loczek i Lampard jednocześnie wzruszyli ramionami.

Gdyby Frank mógł widzieć co jego Ludmiła robiła po balu, zapewne byłby dość nieprzyjemnie zaskoczony. Panna Fiodorow dotarłszy do domu około godziny dwunastej w nocy przebrała się w dres i mimo późnej pory poszła pobiegać. Gdy biegła przez okoloną wyjątkowo bujnymi żywopłotami uliczkę, do krawężnika podjechała czarna wołga, najnowszy model. Drzwiczki samochodu uchyliły się bezszelestnie, zapraszając Ludmiłę do środka.

- No i co jest? - zapytał człowiek w czarnym garniturze, gy tylko opadła na kosztowne, skórzane siedzenie. - Miałaś się do niego zbliżyć, a nie go przelecieć!

Ludmiła otworzyła szeroko usta w niemym wyrazie zaskoczenia.

- Przecież żadnego seksu nie było! - rzekła.

- Dobra dobra, ale pędzlował ci migdały aż miło - odparł niecierpliwie człowiek w garniturze. - Wiem co widziałem.

- Moze jeszcze zainstalujcie mi kamerę w majtkach, co? - Ludmiła była wściekła.

- To byłoby ciekawe - zaśmiał się obleśnie człowiek, sięgając do wewnętrznej kieszeni marynarki po cygaro. - Niestety wewnętrzne regulacje nie pozwalają. Pytał o jajka?

- Nie, tylko o biżuterię - odparła Ludmiła. - Mojego ojca.

- A ciebie o nic nie pytał?- zadrwił człowiek w garniturze. - Twój ojciec nam ciebie polecił na agenta, ale nie wspominał, że trzeba dać ci bromu.

Ludmiła poczerwieniała z furii.

- Jeszcze jedno słowo i sam się będziesz do niego zbliżał - warknęła.

- Nie tak nerwowo - człowiek spróbował załagodzić atmosferę. - Miej go dalej na oku, a gdyby pytał o jajka, informuj.

- Nie omieszkam - Ludmiła wysiadła i rąbnęła drzwiami czarnej wołgi z całej siły.

W tym samym czasie, ale tak z półtora kilometra dalej, Zoja wylazła z wanny, a czując, że nie zaśnie, poszła do pracowni, wdziała na gołe ciało długi malarski kitel, po czym umieściła na sztalugach czyste, białe płótno, które zagruntowała dzisiejszego ranka.

Przyglądając się jego nieskalanej płaszczyźnie napełniła w zlewie czajnik elektryczny, jej natchnienie wymagało bowiem podlewania dużymi ilościami słodkiej herbaty. Z tego względu miała w pracowni wszystkie niezbędne do przygotowania tego napoju utensylia. Nastawiła teraz wodę i nasypała suchych listków do dużego kubka, nie spuszczając oczu z płótna.

Kiedy napar naciągał, jej wizja była gotowa. Zoja chwyciła gruby, miękki ołówek i nie zawracając sobie głowy wstepnymi szkicami na papierze, jęła rysować wprost na płótnie. Czarne linie układały się w kształt pociągłej twarzy, o dość długim nosie, okolonej strzechą niesfornych loków.

Wkrótce szkic był gotowy, zaś jego twórczyni, pociągając wielkimi łykami gorącą herbatę, gorączkowo mieszała na palecie farby.

Punktualnie o godzinie ósmej rano Ludmiła wyciągnęła za pomoca telefonu swoich podopiecznych z łóżek. Przeraźliwie ziewając i czochrając się po nagich (Terry) lub przyodzianych w koszulki (cała reszta) klatach, oraz nieuczesanych głowach, zeszli się wszyscy w barowej części salonu.

- Młhaaaahoooo...ady, zrób no kawy - polecił John, ziewnąwszy jak nilowy hipopotam.

David posłusznie zanurkował pod bar i prztyknął guzikiem elektrycznego czajnika, po czym wystawił na blat cztery szklanki.

- Jest pięć po ósmej - Cech spojrzał na ścienny zegar. - Nie ma co siadać.

- On ma rację - stwierdził Lampard. Potarl z chrzęstem nieogoloną twarz. - Za pół godziny będzie Ludmiła...

- I zabierze nas na śniadanko - wpadł mu w słowo kapitan.

- Lubię rosyjskie śniadanka - stwierdził Loczek w zadumie, zalewając kawę w szklankach wrzątkiem. - Chociaż będę musiał po nich chyba przejść na tydzień na samą wodę.

- ...A o dziesiątej trzydzieści mamy konfę i otwarcie tej całe szkółki - kontynuował Frank. - Także bujać się, panowie!

Terry siorbnął kawy i zapatrzył się gdzieś w dal.

- Ciekawe, czy będzie ta szprycha, co ją wczoraj wyobracałem - zastanawiał się głośno. - Ta w czerwonej kiecce. Chętnie bym powtórzył to doświadczenie.

Loczek zamarł, z kawą przy ustach.

- Ale Johnny, nie masz na myśli tej wampirzycy w szkarłatach z którą tańczyłeś? - zapytał ostrożnie. - To jest żona Fiodorowa, naszego gospodarza.

- No ta, wiem - rzekł obojętnie Terry.

Frank spojrzał na przyjaciela morderczym wzrokiem.

- Już wiem, co ci kupię na urodziny - rzekł, gwałtownie odstawiając kawę i rozchlapując co nieco. - Pas cnoty. Kluczyki dostanie w prezencie Toni.

- Zrzędzisz jak emeryt, Frankie - odparł nie zmieszany John. - Pani potrzebowała nieco rozrywki, więc jej podałem pomocną dłoń.

- Nie wiedziałem - rzekł w zadumie Loczek - Że masz w rozporku dłoń. Chwytny penis...?

Terry postukał się palcem w czoło, natomiast niezmącenie spokojny zazwyczaj Petr Cech tym razem prychnął śmiechem i zakrztusił się pitą właśnie kawą. Frank uczynnie wyrżnął bramkarza w plecy, David zaś patrzył na to wszystko z miną niewiniątka.

- Co ja takiego powiedziałem? - zapytał.

- Nieważnie - odparł Frank. - Idźcie wszyscy do stu diabłów, albo się ogarnąć, jak wolicie.

- Franiu, Franiu, kochanie, czyżbyś wczoraj nie zaliczył? - zakpił Terry.

- Zamknij się, bo będziesz miał drugie limo do tuszowania - warknął Lampard.

Pierwszy ślad po kontaktach twarzy Johna z pięścią Franka na szczęście nie był zbyt widoczny i wystarczyła odrobina podkładu, żeby nie było go widać wcale.

- Nerwowy jesteś Franeczku. Meliski? - zapytał John, odsuwając się na bezpieczną odległość.

Stwierdzić trzeba, że po części irytacja Franka miała swoje źródło w zwięzłej rozmowie telefonicznej, jaką odbył w nocy z H, a w której został surowo napomniany, by nie przesadzał z tym zbliżaniem się do Fiodorowów, a zwłaszcza zaś do żeńskiej części rodu. Zdaniem H miało to byc zbyt ryzykowne.

- Ale mówiłeś, że w razie potrzeby mam przelecieć nawet Putina - wyrwało się Frankowi.

- Właśnie, w razie potrzeby - rzekł cierpko H. - W tej chwili takiej nie ma.

Frank jednak nie potrafił przestać myśleć o tej dziewczynie. Nawet podczas otwarcia szkółki, gdy na spółkę z Terrym przecinali wstęgę, nawet, gdy siedzieli na ściance, odpowiadając na pytania dziennikarzy, jego myśli uparcie krążyły wokół Ludmiły. Dlaczego nie spotkał jej w innych okolicznościach?

______________________________________________________________________________

Rozdział czwarty wreszcie gotowy, tylko nie bijcie mnie za mocno, za te opóźnienia. Bonusowo boski Loczkowski dla was :)

M.